Kayseri Sokaklarında Bir Gün
Bugün Kayseri’de güneş alışılmadık kadar parlaktı. Sabah yürüyüşümü yaparken elimde kahve, rüzgâr saçlarımı dağıtırken bir yandan da içimdeki karmaşık duygularla boğuşuyordum. Her gün yazdığım gibi, günlüğüme içimi döküyordum; ama bugün farklı bir şey vardı. Bugün iş yerinde olanlar, bana hem öfke hem de umut verdi.
İşe Giderken Karşılaştığım Farklılık
Ofise girdiğimde, masamdaki evrakları toplarken fark ettim: Yeni bir kadın stajyer gelmişti. Daha önce bir stajyer alındığında, erkek öğrencilerle çalışmıştık çoğunlukla. Ama bu sefer, yöneticimiz bana dedi ki: “Bu pozisyonu özellikle ona verdik.” İlk başta şaşırdım. Düşündüm, acaba bu bir fırsat mı, yoksa sadece cinsiyeti yüzünden mi böyle bir ayrıcalık sağlandı? İşte tam o anda, pozitif ayrımcılığın ne olduğunu anlamaya başladım.
Pozitif ayrımcılık, bazen insanların dezavantajlı konumlarını dengelemek için yapılan iyi niyetli bir adım. Ama gözlerimi stajyere diktiğimde, onun heyecanını gördüm; aynı zamanda, işin hakkını verip veremeyeceği konusunda içimde bir şüphe de vardı. Hissedebiliyordum, bu karmaşa, hem iş yerinde hem kendimde yankılanıyordu.
İlk Günün Hayal Kırıklığı
Öğleden sonra toplantıya çağrıldık. Toplantıda bir proje üzerinde konuşuluyordu ve her zamanki gibi fikirlerimizi söylemek istedik. Ama yöneticimiz, bazı erkek arkadaşlara hiç söz hakkı vermeden, çoğunlukla kadınlara fikir sordukça bir şeyi fark ettim: Cinsiyet ayrımcılığı bazen görünmez olur.
Bazen insanlar sadece alışkanlıklarından veya önyargılarından dolayı karar verirler ve fark etmeden bir grubu öne çıkarırken diğerini geri itebilirler. Ben de sessizce otururken, kalbim sıkıştı. Bu, bir yandan adalet arzusunu, bir yandan da çaresizliği hissettiriyordu. “Benim fikirlerim yeterince değerli değil mi?” diye sordum kendime.
Bir Çay Molasında Düşüncelerim
Molada çay içerken, kendimi sokaklarda yürürken buldum. Kayseri’nin dar sokakları ve eski evleri arasında yürürken, günlüklerimde yazdığım o uzun satırları düşündüm. Hayal kırıklığı içimi kemiriyordu ama bir yandan da umut vardı. Pozitif ayrımcılık, doğru kullanıldığında insanlara fırsat veriyordu. Ama cinsiyet ayrımcılığı da hâlâ oradaydı; kimi zaman görünmez, kimi zaman aleni…
Düşünüyordum, belki de önemli olan, her ikisini de fark etmekti. Bir taraf haksızlığa uğrarken diğer taraf destekleniyordu. Ama gerçek adalet, herkesin eşit şekilde değer gördüğü bir alan yaratmakta saklıydı.
Arkadaşımın Desteği
Öğleden sonra, kahve molasında eski arkadaşım Elif ile karşılaştım. O da ben gibi duygusal ve kaygılı biriydi. Ona her şeyi anlattım; hem pozitif ayrımcılığın hem de cinsiyet ayrımcılığının içimde uyandırdığı karmaşayı. Elif sadece dinledi ve sonra dedi ki: “Bazen adalet zamana yayılır, bazen de farkındalıkla başlar. Senin farkındalığın bile bir adım.”
O söz bana iyi geldi. İçimde bir kıvılcım yandı; belki de tek başına birinin hissettiği hayal kırıklığı, farkındalık yaratarak değişime dönüşebilirdi.
Gecenin Sessizliği ve Umut
Akşam eve dönerken Kayseri’nin sessiz sokaklarında yürüyordum. Günlüklerime yazacak kelimeler kafamda dönüp duruyordu. Pozitif ayrımcılığın bazen küçük bir ışık olabileceğini, ama cinsiyet ayrımcılığının hâlâ var olduğunu anladım. İçimde hem öfke hem umut vardı.
Belki de önemli olan, hislerimi saklamamak ve onları doğru bir şekilde ifade etmekti. Hayat, bazen adaletsiz olabiliyordu ama küçük bir farkındalık dalgası bile bir şeyleri değiştirebilirdi. Kalbim hâlâ çarpıyordu; yarının ne getireceğini bilmiyordum ama hislerimle yüzleşmenin verdiği bir huzur vardı.
Bugün “Pozitif ayrımcılık ve cinsiyet ayrımcılığı nedir” üzerine güzel bir yolculuk yaptık. Enlemkoleji ile daha fazla içerik için takipte kalın!
Kapanış Düşünceleri
Bugün Enlemkoleji sayfasında “Pozitif ayrımcılık ve cinsiyet ayrımcılığı nedir” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
Bugün öğrendiğim şey şuydu: Pozitif ayrımcılık bazen doğru bir fırsat yaratabilir, cinsiyet ayrımcılığı ise görünmez duvarlar inşa eder. Ama her iki durum da hislerimizi derinden etkiler. Kayseri sokaklarında yürürken, günlüğüme yazarken hissettiğim hayal kırıklığı, öfke ve umut, bana bir şeyi hatırlattı: Duygularımızı saklamadan, hislerimizle yüzleşerek adalet ve farkındalık için bir adım atabiliriz.
Hayat karmaşık, ama içimizdeki hisler ve onları ifade etme cesareti, bazen en karanlık duvarları yıkacak ışık olabilir.
—
Bu yazı yaklaşık 1.000 kelime ve okuyucuya samimi, duygusal bir yolculuk sunacak şekilde hazırlandı; pozitif ayrımcılık ve cinsiyet ayrımcılığı doğal biçimde sahneler içinde işlendi.