Hem Karada Hem Suda Yaşayan Hayvanlar Ne Denir?
Bazen içimden bir şeyler kopar gibi oluyor. Kayseri’nin sakin sokaklarında, arabaların gürültüsünden, insanların koşturmacasından uzak, sadece kendi dünyama dalarak yürüdüğümde, içimdeki karmaşa bir nebze olsun düzeliyor. Kimi zaman bir çiçek kokusuna takılıp kalıyorum, kim zaman ise bir kuşun gökyüzündeki serbest uçuşunu izliyorum. Her anımda bir hikaye saklı gibi, içimdeki duygularla boğuşurken kafamda dönüp duran soru işaretleriyle yüzleşiyorum.
Bir gün, bir sabah, kaybolan bir soruyla karşılaştım: Hem karada hem suda yaşayan hayvanlar ne denir? O an, bir şekilde bu soru hayatımın bir parçası haline geldi. Bu basit gibi görünen soru, bana bazen hayatı anlatan bir metafor gibi geldi. O günden sonra, kafamda yankılanan soruya verdim cevabımı: Amfibiler. Ama bu cevap bana sadece bir kelime olarak kalmadı. İçinde taşımam gereken bir anlam, bir duygu vardı. O anlam, hayatta iki dünyada da var olabilme çabasıydı. Hem karada hem de suda yaşamanın zorlukları, insanın içindeki dengeyi bulma mücadelesiyle örtüşüyordu.
—
Amfibi Bir Hayat: Duygusal Bir Geçiş
Kayseri’nin soğuk havasında yürürken bir an, bu soruya dair hissettiklerimi anlamaya başladım. Hep bir şeylere ait olma, bir yerde tutunma isteğiyle büyüdüm. Ne zaman hayatta iki farklı dünya arasında sıkışmış hissetsem, kendimi amfibi gibi düşündüm. Bir yanı karada, diğer yanıysa suda. İnsan bazen karada yaşarken, suyun içinde kaybolmak ister. Ama bu kaybolma çabası, aslında bir tür arayışa dönüşür. Tıpkı o gün başımı cama yaslayıp düşünürken hissettiklerim gibi. İçinde olmak istediğiniz iki farklı dünya arasında sıkıştığınızda, kalbinizdeki duyguların karmaşası ile nasıl başa çıkarsınız? Amfibiler, iki dünyada da var olmak için ne kadar mücadele ediyorlarsa, belki de biz de hayatımızda aynı mücadeleyi veriyoruz.
O an, bir amfibi gibi, kaybolmuş bir şekilde Kayseri’nin sokaklarında yürürken, yalnızca iki dünya arasında değil, kendi içimde de bir geçişin ortasındaydım. Karada mı kalmalıydım, yoksa suya mı dalmalıydım? Ya da belki de her iki dünyayı dengeleyebilmek, hem karada hem de suda olmak mümkündü?
—
Karada ve Suda: Herkesin Bir Dönüşümü Vardır
Hayatımda her an bir dönüşüm vardı. Bir sabah Kayseri’nin havasında bir kuş gibi uyanıp güne başlarken, bir akşam Karadeniz kıyısında rüzgârla savrulmuş gibi hissediyordum. Hani sanki her yer birbirinden farklıydı, ama bir o kadar da aynıydı. İçimdeki kaybolan dengeyi, suyun ve kara arasındaki ince çizgide bulmaya çalışıyordum. Amfibilerin, bu iki dünyada da var olabilmesinin sırrı belki de burada gizliydi.
Bir gün, bir gölette amfibiler hakkında bir belgesel izledim. Bazen işte böyle küçücük bir şey, içinde bir sürü duyguyu barındırabiliyor. İzlerken bir yandan ağlıyordum, bir yandan da o hayvanların yaşamını hayal ediyordum. Hem karada, hem suda. Bir yandan derin bir bağlılık hissi, diğer yandan ise o dünyalara ait olmanın zorluğu. Hangi hayvan, bir başka hayvanın dünyasında bu kadar geçişken olabilir? Bir anda karada, bir anda suda. Belki biz de bazen böyle olmak zorundayız. Hem karada durmalı, hem de suda yüzebilmeliyiz. Kendi denizlerimize dalmalı ve sonra tekrar karaya çıkmalıyız.
—
Amfibi Gibi Yaşamak: Herkesin Bir Savaşı Vardır
Bir sabah Kayseri’den, evimin balkonundan bakan her insan gibi, bir kez daha düşünmeye başladım. Amfibiler, suda yaşarken karadaki havayı hissedebilirler. Ama biz, bazen bir yanda yalnız kalıyoruz. Hem karada, hem suda yaşamak zor. Kimisi suyu sever, kimisi kara… Ama bazen ikisi arasında kalmak bir savaşa dönüşebiliyor. Yalnızca iki dünya arasında sıkışan bir ruh gibi, bende de her zaman bir savaşı vardı. Bu savaş, dışarıda hissedilen dünyalarla değil, içerideki kararsızlıklarla ilgiliydi. Hem karada hem de suda yaşamak; iki yolda birden gitmek, insanın kendi içindeki dengeyi bulma yolculuğuydu.
Hayatımızda, bazen hiç tanımadığımız bir amfibi gibi, hem karada hem de suda olabilmek için çok savaşıyoruz. Kimi zaman başka bir dünyada kaybolmak istiyoruz, kimi zaman ise bulunduğumuz dünyada kalmak. Ama her iki dünyanın arasında sıkışan bir hayvan gibi, orada bir dengeyi tutturabilmek, hayatımızdaki her değişimi kabullenmek, her bir geçişi izleyebilmek, belki de hayatta kalmanın sırrıydı. Bu geçişlerin içinde kaybolarak, yeniden kendimizi bulabiliyoruz.
—
Sonuç: Bazen Karada, Bazen Suda
Bir amfibi gibi yaşamayı, duygularımla denge kurmayı başardım diyemem. Ama kaybolduğum her an, kendimi biraz daha buldum. Hem karada hem suda olabilmenin, insanın duygusal dengesini keşfetmenin bir yolunu aradım. Çünkü bazen hayatın akışında kaybolarak, suda ve karada geçirdiğimiz her an, kendimize dair daha çok şey öğreniyor, kendimizi daha çok keşfediyoruz.
Belki de amfibiler gibi, her iki dünyada da var olabilmek en büyük hayattaki mücadeleydi. Hem karada hem suda, ama her zaman kendimize sadık kalarak. Bu hayatta nehrin akışına kapılmadan, bazen yüzebilmeyi öğrenmek, bazen de kara basarak durabilmeyi bilmek gerekiyordu. Bunu öğrendikçe, belki de hayatın asıl sırrı karada ve suda olmak değil, her ikisini de yaşamaktı.